Многу сакам документарни филмови бидејќи се отсликува некоја реалност, некаде, одредена приказна за одредена случка, лице и место. Не е исценирано туку е документарец. Затоа и ја сакам повеќе сржта на луѓето, повеќе им ја сакам приказната... па после тоа што тој/таа го носи ми создава плус некоја претстава за нивната приказна.

Бев во небрано, сакав да направам нешто за кое имав нула знаење па ми рекоа „побарај го Јован, тој би можел да ти помогне…“ Не го ни познавав но веднаш засукавме ракави заедно: се фативме за навидум саат време работа која требаше да резултира со успешен и забавен 3 минутен производ. Mатеријалите беа тотално несредени и не баш најквалитетни. Обратно пропорционално очекувањата ми беа до небо, додека непредвидливиот исход право пропорционално со лудило и фијаско.

Пред да продолжам кон потенцијалната пропаст, ќе ви го претставам храбриот Јован кој подоцна во една прилика самиот тој се опиша себеси вака (цитирам): „Јован е нормален дечко, кој не може да пее високи тонови, сам брише прашина и си готви од негови 17 години; сака вода, дрво, убави чевли, акустика и внуците… “ Ќе надополнам со она што го дознав дополнително за него: знае и да свари добро турско кафе!” Инаку, духовит е, пријатен и пред сè, сестран.

Всушност, не знам во кое поле од уметноста Јован нема пробуричкано. И не знам дали да ги класифицирам неговите предизвици, афинитети и акции според полињата во уметноста или пак хронолошки, по редослед на нештата и неговите периоди од животот. Како и да е некоја негова виртуозност сигурно ќе ја изумам затоа што ги има доста… и онака сите му се вкрстуваат, испреплетени се и комуницираат, надополнувајќи се меѓусебно. Едно нешто знам е дека неговата креативност е неисцрпна и неговите специјалности и вештини само се намножуваат. Од музички инструменти и пеење, од глума и театар, од фотографија и режија до продукција…меѓу другото, од неодамна гласните жици му „вибрираат“ и низ локалната радио фрекфенција. Постојано „движи“ од едно во друго и со огромен личен влог во сето – со душа. Тоа е неговата „виталност“, не далеку од неговото „Motion Emotion“. Проникливо име за неговата база, неговото студио каде што магијата и преплетот стануваат визуелен производ поткрепени од сево погоре. „Сè си има зошто“, не за џабе велат така…

И штом е толку тежок и драгоцен влогот и емоцијата е на ниво. Штом се широки познавањата во толку дисциплини, динамиката и придвижувањето од една во друга се неизбежни. И не преостанува друго освен оптимизам и мајсторлук. „- Татко ми отсекогаш ми велеше „можеш да имаш диплома, да си доктор на науки, да си ова, да си она ама најбитно е да си мајстор на тоа што го правиш“. Отсвири една песна, насликај нешто и едноставно да е, ама потруди се мајсторски. Тоа е најголема придавка на тоа што го правиш.“

Да довршам за потенцијалната пропаст: Дента Јован не кажа ни збор, ниту видов гримаса. Единствено што приметив беше неговиот секундарно наострен „фокус“ и моментално шалтање во креативен mode… дури, улета клизачки, со полна пареа и концентрација сред куп хаос и концепт кој такаречи висеше во воздух и… – voila! Ете го, после неколку часа видеотo „Скопје се носи“, изготвено само за ваши очи… Со својот режисерски шмек и плодотворна креативност, Јован остроумно го стокми калабалакот, филмски кажано во „фрејмови“ логички и смисловно распределени на временска оска од 3.05 минути. Трпеливо го изглади и гланц го „светна“ и тоа онака, по мој терк, сo моето начело „празнично за очите и мелемски за душата“, но по негова формула, умешно, мајсторски. Скопје се носи* е живописен сведок, Јован не е ништо друго освен, Мајстор.

Spread the love
  • 1
  •  
  •  
  •   
  •   
  •   

Leave a Reply