Чоколадо и сол. Лубеница и сирење. Двојка, флипс и норт пред спиење. Ах, парадоксалност, љубов моја.

Насловот е навидум парадоксален исто така. Но, дајте ми шанса да објаснам.

Што значи “тип”?

Онака, муабетџиски?!

Не, не мислам на тип брашно… тип бе, тип. Не јака типка. Т-И-П.

Знаете, луѓето се како добро нареден агол на брендиран дуќан за кежуал ствари. Некоја машина штанца сè што гледате, но секое парче има свој сериски број. Тук-таму штепот киднал, па ни клот црните маици од 9,99, не се исти. Овие две јакни се исти, а имаат различни копчиња. На пантолониве им е расипан патентот… други имате?!

Брат ми Дуци ова креативно го сумира како:

“Дебел, сè е исто, ама не е исто.”

Елем, луѓето. Сите со различни штепови и копчиња. Морам да признаам, генијално е барањето “тип” на човек во море различности. Во тип800 има залетани зрна пченка. Да не збориме за езотерија, каква се живите организми.

_____________________________________________________________________________________________

 

„Знаеш, фонт е многу битна работа.”

Сосема се согласувам. Во ера на вулгаризирање на секаков тип образование, под низа (капиталистички) изговори, веројатно најмногу трпи естетиката. Не, слон не може да е балетан. Не, ако си забар, не можеш да си графичар. Ај да те видам од зет, стани свекрва…НЕ, И ТИПОГРАФИЈАТА Е НАУКА, ЗА КОЈА ТРЕБА ОБРАЗОВАНИЕ!

Теоретски, од Гутенберговата наваму, секое слово на папир е типографија. Модерните „cheat” кодови важат и за оваа наука, варирајќи од дигитал дизајн составен само од букви/зборови, до танц како визуелна презентација на одредени зборови.
„Јас за тетоважата, фонт бирав три месеца!”, вика Елена.

„Леле, јас па приметувам фонтови во мејлови”, вика Ана.

*Дедукција на темата не носи кон суштината.*

“Сепак, колку е битен фонтот, толку е битна и суштината.”

„Не треба да ја судиме книгата според нејзината корица’.”

_____________________________________________________________________________________________

 

Што „дафак” зборам?

За ера во која дедукцијата е дел од тренди поп културата благодарение на Мофатовиот „Sherlock”,  малце сте ми спори.

Двете страни на „type” се:

– именскa, да означува тип на луѓе или ствари со слични карактеристики.
– глаголскa, да означува пишување.

Јас би „type” да го дискутираме – човечки.

Да не ширам скепса – сметам дека постои тип на храна што желудникот подобро ти ја вари. Песна која умот ја врзува за минати ствари. Но, тажно е да бараш тип на атипично место, каде стереотип не смее да припари.

Човекот е „местото” каде, ни под смртна закана, не смее да се бара тип. А осуда според стил, треба да е казнива со закон. Луѓето не се фонтови, па да бираш според агол или заобленост. А да сакавме нашата различност да се гледа, ќе носевме јакни од корици.

Напротив, препорачливо е добро да се намачиш, само да спознаеш некој каков не е…

…оти не е исто да сакаш, и да си заљубен во сликата за некој/а…

…оти не е препорачливо да сакаш, само за да промениш некој/а…

…оти не е „за машала” да си заглавен во стереотипи кои не смеат да важат за секого/ја.

Човек треба да прашува и учи. Оти само информиран поглед може да познае добра типографија. А и таа типографија има свои болд и италик варијанти. Добра е и паралелата со сликањето – една магента розева нема иста рефлексија кога е изложена на сончеви зраци наутро и напладне. А и една идентична перспектива, за други очи ќе е различна.

Исто е, ама не е исто.

Не судете ја книгата според корицата.

А, што значи „тип”?

Па, едноставно е:

Каков тип човек си?

Leave a Reply